Oldies but Goldies

Photo archives: The Goulakos Family A huge THANK YOU to my dearest friend GEORGE GOULAKOS The Journey of Christos Goulakos — An unbelievable Story! Written by Justine Frangouli-Argyris The Journey of Christos Goulakos — An unbelievable Story! The year was 1947, and the world was still shaking off the dust of war. In a remote village in Mani,  Greece, a young man named Christos Goulakos stood at the edge of a dirt road with a single suitcase in his hand. He had heard stories—whispers, really from his family in Montreal, the Economides family, —about Canada, a place where a man could build a life with his own two hands. He didn’t know exactly what waited for him there, but he knew what waited for him if he stayed: the same hardship that had gripped his country for years. So he made a choice. A bold one. A life‑changing one. He bought a ticket on a plane unlike anything most people had ever seen. The engines roared to life. A cargo plane When Christos arrived at the airfield, he e...

  Τα πρώτα της Χριστούγεννα στο Μόντρεαλ Διήγημα της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη Έφτασε στο Μόντρεαλ ένα πρωινό που μύριζε χιόνι πριν ακόμη πέσει. Δεκέμβριος του 1953. Η Ελένη κατέβηκε από το πλοίο με μια βαλίτσα που χωρούσε ελάχιστα και μια καρδιά που χωρούσε τα πάντα: φόβο, ελπίδα, όνειρα. Πίσω της άφηνε το χωριό, τη μάνα, τα αδέλφια∙ μπροστά της υψωνόταν μια πόλη άγνωστη, παγωμένη, αλλά γεμάτη υποσχέσεις. Το σπίτι όπου θα δούλευε βρισκόταn στις παρυφές του Mont Royal , ένα αρχοντικό με ξύλινα γυαλιστερά πατώματα και πολυελαίους που άναβαν φωτίζοντας με μεγαλοπρέπεια το χώρο. Η Ελένη έπιασε αμέσως δουλειά σαν υπηρέτρια: κινιόταν αθόρυβα μέσα σε αυτόν τον κόσμο που δεν της ανήκε, γυάλιζε ασημικά που καθρεφτίζανε πρόσωπα άλλων, έτριβε μάρμαρα που δεν θα πατούσε ποτέ με παπούτσια γιορτινά, σιδέρωνε φορέματα που δεν θα φορούσε ποτέ η ίδια , αλλά οι κυρίες του σπιτιού. Κι όμως, μέσα της υπήρχε μια περηφάνια που δεν υπέκυπτε στις συνθήκες. Κάθε φάκελος με τα λίγα δολάρια που έστελνε σ...

  A Christmas in Montreal, 1953 Written by Justine Frangouli-Argyris She arrived in Montreal on a cold December morning in 1953, her suitcase small, her heart heavy but determined. Eleni had left her village in Greece with the promise of work—service in the home of a wealthy family on the slopes of Mount Royal. The house was vast, filled with polished wood and chandeliers that glowed like stars. Eleni’s tasks were endless: polishing silver, scrubbing marble floors, ironing gowns she would never wear. Yet she carried herself with quiet pride, knowing her wages would be sent back to her mother and younger siblings in Greece. That first Christmas, she stood by the tall fir tree in the family’s salon, its branches heavy with ornaments imported from Europe. The children of the household laughed as they opened gifts wrapped in satin ribbons. Eleni watched from the doorway, unseen, until the youngest girl tugged at her hand and pressed a small package into her palm. Inside was a w...

  Της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη Έτσι αρχίζουν οι ιστορίες των μεταναστών , με μια αναδρομή στο παρελθόν, μια ματιά σε όσα έγιναν αποτυπώνοντας το πέρασμά του. Επιλέγω για πρώτη ιστορία μου εκείνη του άρχοντα Σωτήρη Κισκήρα , διότι εκτός από δυναμικός κι επιτυχημένος επιχειρηματίας υπήρξε άνθρωπος της ποίησης και της κουλτούρας. Αφοσιώθηκε στα κοινά τόσο στη Βενεζουέλα όσο και στη Μοντρεάλη και σήμερα ζεί στην Καλαμάτα απολαμβάνοντας τη θάλασσα και το γαλάζιο χρώμα της. Η ιστορία του Ο Σωτήρης Κισκήρας γεννήθηκε στις 28 Μαρτίου 1934 στο μικρό χωριό Φούρτζι Μεσσηνίας. Ήταν γιος του Κωνσταντίνου Κισκήρα και της Παναγούλας Μπάκα. Ο πατέρας του, γνωστός στο χωριό με το προσωνύμιο «Ο Γραμματικός», υπηρέτησε για πολλά χρόνια ως γραμματέας του χωριού, μια σεβαστή μορφή, της οποίας η ακεραιότητα και η αφοσίωση άφησαν ανεξίτηλο αποτύπωμα σε όλους όσοι τον γνώρισαν. Μεγαλώνοντας σε μια μεγάλη οικογένεια με εννέα αδέλφια, ο Σωτήρης έμαθε από νωρίς τι σημαίνει ευθύνη. Η ζωή στο χωριό ή...